قوله : فلا اشكال حينئذ : يعنى در زمانى كه صدقه باكثر يا جميع اضحيه را مستحب دانستيم . متن : و يكره أخذ شيء من جلودها و إعطاؤها الجزار أجرة . أما صدقة إذا اتصف بها فلا بأس ، و كذا حكم جلالها و قلائدها تأسيا بالنبي صلى اللَّه عليه و آله ، و كذا يكره بيعها و شبهه بل يتصدق بها و روي جعله مصلى ينتفع به في البيت . شرح فارسى : ع : مرحوم مصنف مىفرماين : مكروه است از پوسته اضحيه مقدارى بعنوان اجرت به ذابح بدهند . شارح ( ره ) مىفرماين : اما اگر مستحق صدقه باشد و به اين عنوان بوى بدهند اشكالى ندارد و همچنين است حكم جل‌ّها و لباسهائى كه روى بدن حيوان به منظور حفاظتش از سرما و گرما مىاندازند و نيز قلاده‌اى كه به گردن آن قرار مىدهند يعنى اين نوع از اشياء را اگر بعنوان اجرت بذابح بدهند مكروه است چه آنكه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اين كار را نمىكردند پس تبعيّت از ايشان مقتضى ترك آن است و همچنين فروختن اين اشياء و نظير آن همچون هبه معوّضه يا صلح با عوض مكروه است بلكه بهتر اين است كه آن را صدقه دهند . و در روايتى وارد شده كه آن را سجاده قرار داده و در خانه مورد استفاده قرار دهند . قوله : جلودها : ضمير به اضحيّه راجع است . قوله : و اعطائها الجزار : ضمير به جلود عائد است .